03/239.31.75

Dit is een vaak gestelde vraag door de bezorgde eigenaar, en terecht, want het is als leek niet makkelijk te ontdekken of het dier pijn heeft of niet. Het is namelijk zo dat een hond of kat met pijn zelden zal piepen, kreunen of janken. Tenzij het over echte pijnscheuten gaat, zoals bvb bij een hernia van de tussenwervelschijven in de nek, een botbreuk, een heup uit de kom, etc. dan kan het dier wel plots janken of mauwen. De eigenaar moet het dier en zijn gewoonten goed kennen en de tijd hebben om veranderd gedrag te observeren. Het is immers een gedragsverandering die optreedt door de pijn. De veranderingen in gedrag zijn zeer gevarieerd, afhankelijk van waar de pijn zich localiseert.

De meest algemene veranderingen bij een dier met pijn zijn een slechte eetlust en stilletjes wegkruipen in zijn slaaphoekje of op een donkere plaats. Vooral poezen kunnen dan zeer knorrig zijn als de eigenaar ze wil optillen of verplaatsen. De vacht gaat meestal stug staan, de ogen zullen vaak tranen of ‘dof’staan, de pupillen staan soms wijd open. In sommige gevallen zal het dier temperatuur maken (bij de hond en kat : hoger dan 39°C).

Indien de pijn in de buik gelokaliseerd is, zal het dier met een kromme rug staan en de buikspieren worden strak opgespannen. Wanneer men probeert in de buik te tasten, zal het dier reageren door te kreunen, de buikspieren nog meer op te spannen en ook de huidspieren reageren zodat de vacht trilt of golft (dit is vooral duidelijk bij de kat). Pijn aan de gewrichten, botten, spieren of pezen uit zich in manken of zelfs geen steunname meer op de desbetreffende po(o)t(en).

Pijn in de borstkas uit zich in een moeilijke ademhaling. Het dier zal vermijden op de zijkant te liggen of te slapen en dus recht in sfinxpositie blijven liggen. De ademhaling gaat pompend. Het dier houdt soms de voorpoten sterk open om de longen meer ruimte te geven, en heel soms ademt het dier met open mond (vooral de kat). Pijn aan de kop (oren, ogen, neus, etc) uit zich in krabben (soms tot bloedens toe) aan de kop, schuren met de kop langs voorwerpen of de grond of door met de kop te schudden. Pijn in de bek (tanden) of in de keel uit zich in speekselen, knarsetanden, niet of moeilijk eten en soms braakneigingen.

De uiting van pijn is dus vrij subtiel bij ons huisdier en als de eigenaar bovenbeschreven gedragsveranderingen opmerkt, kan ie eens nauwkeuriger gaan kijken of tasten op de vermoedelijk pijnlijke plaats. Let wel op : hoe lief of hoe goed opgevoed het huisdier ook is, het kan behoorlijk uit de hoek komen wanneer een pijnlijke plaats aangeraakt wordt door de eigenaar. Het dier reageert instinctmatig en kan op zo’n moment wel eens vergeten dat de baas zijn baas is. Dus wanneer je denkt dat de hond zou kunnen bijten, leg dan een snoetbandje aan van tevoren, en bij poes bescherm je je handen met handschoenen : want zij kan niet alleen bijten maar ook klauwen.

Het dier heeft pijn en wat nu …

Best geef je geen pijnstillers tot wanneer je advies hebt ingewonnen bij de dierenarts. Veel pijnstillers zijn immers tegenaangewezen bij dieren. Zo bvb kan aspirine een maagbloeding veroorzaken bij katten en ook op morfine-preparaten kunnen katten heel vreemd reageren. Daarenboven kan de dierenarts veel moeilijker een diagnose stellen als de pijn en de pijnreacties onderdrukt worden. Trouwens een pijnstiller onderdrukt een symptoom maar uiteindelijk wordt de oorzaak niet aangepakt en geneest men de ziekte zelf niet.

Soms maakt een pijnstiller de zaak nog erger. Zo bvb bij een gewrichtsletsel : wanneer het dier pijn heeft, zal ie het gewricht ontlasten. Wordt de pijn weggenomen, dan zal het dier weer min of meer normaal op het aangetaste gewricht lopen, met overbelasting en nog meer beschadigingen als gevolg.

Dus : bij pijn moet eerst een diagnose gesteld worden. Daarna correct medicatie toegediend of een chirurgische ingreep uitgevoerd om de oorzaak zelf aan te pakken en in de gevallen dat het kan en mag zullen nadien de correcte pijnstillers gegeven worden.
 

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com