03/239.31.75

Thinker tsjokt de consultatieruimte binnen. De anders zo vrolijk enthousiaste riesenschnauzerteef staat wat apatisch voor zich uit te staren. Zo kennen we haar helemaal niet! En wat heeft haar eigenaar te melden? Wel, sinds een weekje eet Thinker niet meer zo gretig.

Smakelijke liflafjes wil ze nog wel, maar het merendeel van haar brokjes blijft liggen. Tijdens de wandeling is ze niet haar actieve zelve. Ze doet gedwee haar wandelingetje, maar spelen, rennen en springen is er niet meer bij. En ja, ze drinkt eigenlijk best veel. Tijdens de wandelingen gaat ze zelfs uit plasjes drinken!

Diagnose
Thinker is 7 en niet gesteriliseerd (gecastreerd!). Ik vraag hoe het zit met haar cyclus. Die blijkt normaal te zijn: keurig om de zes maanden, de gebruikelijke drie weken per loopsheidperiode, geen last van schijndracht nadien. Een ouder teefje dat veel drinkt en zich niet helemaal in haar sas voelt? Er zijn heel wat mogelijke oorzaken, gaande van diabetes mellitus (suikerziekte), over nierproblemen, bijnierproblemen, tot baarmoederproblemen, om de belangrijkste even te vermelden.

En wat is er nu loos bij Thinker?
Lichamelijk onderzoek levert heel weinig informatie op. Haar sljmvliezen zijn wat aan de bleke kant, maar de buikpalpatie laat ze heel vlot toe, zonder pijnlijk opspannen, er is geen vaginaal verlies... Met deze informatie kom ik dus geen stap verder en besluit een bloedonderzoek te doen. Het bloedsuikergehalte bepalen we zelf in ons laboratorium: een normale uitslag.
Suikerziekte kunnen we al uitsluiten. De rest van het bloed gaat naar het extern labo. Op die resultaten moet ik wachten, zodat ik ondertussen een echografie van de buik kan uitvoeren. Thinker's buik wordt kaal geschoren. En daarna wordt ze op haar rug in de zachte kussens op de tafel in de echografieruimte gelegd. Ze vindt dat allemaal best, deels omdat ze dol is op al dle aandacht, deels omdat ze zich gewoonweg niet lekker voelt. Het echografiebeeld toont grote zwarte bollen' in Thinker's buik. Op echo is vocht zwart gekleurd, dus deze bollen zijn baarmoederlussen die met vocht zijn gevuld. En zo wordt de diagnose van een pyornetra, of baarmoederontsteking gesteld en bevestigd.

De meest agressieve vorm
Nu nog even de bloeduitslag afwachten om te zien hoe het gesteld is met de nierfunctie en het gehalte aan rode bloedcellen. Deze vorm van baarmoederontsteking is immers een 'gesloten' vorm, veel agressiever voor het lichaam en werkelijk levensbedreigend. In vergelijking met de 'open' minder bedreigende vorm, waarbij de cervix (baarmoederhals) open staat, zodat de etterige inhoud van de baarmoeder kan wegvloeien via de vagina naar de buitenwereld toe.
Gelukkig voor Thinker valt de uitslag redelijk mee. Uiteraard zijn de witte bloedcellen (de neutrofielen) torenhoog gestegen, inherent aan de ontsteking! infectie in de baarmoeder. Maar er is slechts een milde anernie (tekort aan rode bloedcellen) en de nierfunctie is prima. Dit is erg belangrijk, want de enige levensreddende behandeling bij een gesloten pyometra is een operatief ingrijpen: de zieke baarmoeder wordt (bij voorkeur mét de eierstokken) verwijderd. Bij een 'open' vorm van pyometra kunnen we eventueel nog overwegen om medicamenteus te behandelen, bij een gesloten vorm absoluut niet!

De operatie
Thinker krijgt antibioticum toegediend en een infuus wordt aangelegd: kwestie van de lichamelijke toestand te optimaliseren voor de operatie. Na met de eigenaar alle aspecten van de aandoening en de behandeling besproken te hebben, krijgt Thinker haar sedatieprikje. Daarna is het OK-waarts.
De anesthesie is stabiel. Thinker's buik wordt geopend en de dikke, met etter gevulde baarmoederlussen worden zichtbaar. Het is een grote pyometra! De zieke baarmoeder wordt tezamen met de eierstokken verwijderd. Na een snelle controle van de andere organen in de buikholte, wordt de incisie gehecht. Het was een vlotte operatie. Dat kan bij deze aandoening wel eens anders verlopen! Terwijl Thinker rustig bijkomt in de recoveryruimte, weeg ik de zieke baarmoeder: 2kg! Niet mis voor een hond die 35 kg weegt. Met een '2 kg wegende zak vol etter' in de buik rondlopen, ongelooflijk wat een hondenlichaam kan verdragen.

Ontstaan van een baarmoederontsteking
Een vrouwelijke hond kent een bronstcydus van een hoge concentratie oestrogenen tijdens de loopsheid, gevolgd door een langere periode (een tweetal maanden) van progesteronsecretie, ongeacht ze nu drachtig is of niet.
Wanneer ze niet drachtig is, wordt het baarmoederslijmvlies dus langdurig geprikkeld door het progesteronhormoon wat effect kan hebben op de kwaliteit van het slijmvlies: er kunnen cysteuze verdikkingen ontstaan!
Daarenboven kunnen bacteriën via de vagina naar de baarmoeder migreren wanneer de cervix tijdens de loopsheidperiode open staat en kunnen ze in dat verdikte baarmoederslijmvlies een goedevoedingsbodem vinden, zodat er zich een ontsteking kan ontwikkelen. Preventie van pyometra is enkel mogelijk door castratie van de teef: wegname van de eierstokken die de producenten zijn van de vrouwelijke hormonen oestrogeen en progesteron.

Dr. Kiki Vleeschouwers