03/239.31.75

En toen...
werd deze hond ziek, echt ziek. Hij at veel minder, bibberde en vertoonde vreemde huidletsels. Zijn neus was gezwollen en het netvormig patroon viel er af (foto 1), er was een wonde op zijn voorhuid (foto 2) en op zijn balzak (foto 3). Toen we onder de microscoop keken naar een afdrukpreparaatje van de letsels, zagen we tot onze verbazing huidcellen die los gekomen waren (foto 4). Dit was een eerste aanwijzing dat een ziekte van het afweersysteem wel eens verantwoordelijk kon zijn voor het verbreken van de verbindingen tussen de huidcellen en dus voor de vorming van deze huidletsels. Er werd onmiddellijk beslist tot het nemen van biopten.
Een biopt is een stukje huid dat onder plaatselijke verdoving wordt weggenomen en dat dan in het laboratorium wordt onderzocht. Zo konden we te weten komen wat de oorzaak was van de problemen van Sam.
We gaven Sam een sterke pijnstiller, antibiotica (want zon vieze wonden ontsteken erg snel) en cortisone (om de vermoedelijke vreemde reactie van het afweersysteem af te remmen). Dit gaf echter geen beterschap.

Na 10 spannende dagen ...
kwam de uitslag van de biopten binnen. Sam had erythema multiforme, een zeldzame afwijking van het afweersysteem. Bepaalde medicatie (antibiotica, ontvlooiing,...) of iets in de voeding kon de oorzaak zijn van deze ziekte en had gans het proces in gang gezet. De afweercellen van de hond gaan dan de verbindingen tussen de huidcellen aanvallen en de cellen (en de huid) komen los. Deze wonden zijn nog het best te vergelijken met brandblaren (2e en 3e graads brandwonden), waar dan uiteindelijk de huid afvalt.

En nu?
Er volgde een lang gesprek met de eigenaar op zoek naar de mogelijke oorzaak. Deze hond had de laatste maanden niets gekregen van medicatie, geen ontworming, geen ontvlooiing, was niet van voeding veranderd, niets.
Wat hij wel gedaan had was de voorhuid gespoeld met de isobetadine. We doken met onze neuzen in onze wetenschappelijke bibliotheek en vonden inderdaad artikels waarin deze reactie op isobedatine beschreven werd bij mensen. De enige manier om zeker te weten of dat de oorzaak was van de 'erythema multiforme', was deze hond opnieuw in contact brengen met dit product. Gezien de extreme reactie, was dit echter niet verantwoord. Een volgende reactie kon namelijk nog heviger zijn en de dood van de hond betekenen.

De behandeling
Uiteraard werd er geadviseerd om nooit meer isobetadine te gebruiken bij deze hond. We gaven Sam nog extra afweeronderdrukkende medicatie (bovenop de cortisone) en eindelijk zagen we beterschap: hij begon terug beter te eten, had duidelijk minder pijn en de wonden begonnen te genezen (foto 5,6 en 7). De weken erna werd de medicatie langzaam afgebouwd. Of we volledig zullen kunnen stoppen met medicatie valt nog af te wachten. Eens dit proces in gang gezet is, moeten sommige honden levenslang behandeld worden om hervallen te voorkomen.

Dit jack russeltje stond dus opnieuw op zware afweeronderdrukkende medicatie in de hoop een tweede keer de ziekte terug te kunnen dringen. Deze strijd verloor Sam, al vocht hij dus moedig tot aan het bittere eind.