03/239.31.75

"Hoi, mag ik mezelf even voorstellen: ik ben Zus. Ik ben een bullterriër van twaalf jaar oud en ik heb geweldig toffe baasjes! Zij haalden mij uit het asiel toen ik al bijna acht jaar was. Super, had ik even geluk zeg! Ik heb er dan ook meteen voor gezorgd dat mijn komst niet onopgemerkt verliep. Ik was amper twee maanden bij hen, en ze moesten mij al laten opereren in de dierenkliniek, want ik had baarmoederontsteking. Jaja, dat was al meteen even schrikken, maar ik ben het meer dan waard hoor, al zeg ik het zelf. Onlangs echter heb ik toch heel erg bont gemaakt denk ik, allé, de baasjes waren natuurlijk heel blij dat alles goed is afgelopen en ik er nog steeds ben, maar ik heb hen toch wel even een bewogen weekend bezorgd.
Het was vrijdagavond en ik was alleen thuis. Ik verveelde mij een beetje en in de hoek van de kamer stond zo'n mooie plant. Je weet wel, zo'n tropische kamerplant met mooie blaadjes. Ik dacht, laat ik daar eens even aan peuzelen, gewoon voor de fun, die plant heeft toch blaadjes genoeg, geen kat die het merkt ... Hm, het smaakte best wel lekker, maar wat was dat zeg: plots begon mijn keel enorm te kriebelen. Wat een smerige plant! En het werd alleen maar erger, ik kreeg het heel erg benauwd, mijn keel leek helemaal op te zwellen en ik kreeg amper nog lucht. Help, wat moet ik nu doen, die stoute plant wil mij vermoorden. Gelukkig kwam op dat moment baasje Alain binnen ..."

Zus in ademnood
Het was vrijdagavond, begin van het weekend, en ik had wachtdienst. Het zag er naar uit dat het een rustig weekend zou worden, tot plots de telefoon ging: 'Mijn bullterriër is aan het stikken!' Het bleek om Zus te gaan, een geweldig toffe hond die op iets oudere leeftijd door haar nieuwe baasjes Alain en Ann uit het asiel werd gehaald. Baasje Alain is zeker niet iemand van het overdrijvende type, dus liet ik hen onmiddellijk komen. Tien minuten later kwam een zwaar naar adem snakkende Zus binnen, voorpoten wijd uiteen, schuim op de lippen en lichtjes blauw wordende slijmvliezen. Geen tijd te verliezen dus! Het meest waarschijnlijke is dat er iets vast zit in de keel dat de luchttoevoer blokkeert. Aangezien Zus te zeer aan het vechten is voor adem om mij in haar muil te laten kijken, geef ik haar eerst een verdovend middel rechtstreeks in de bloedbaan via een intraveneuze katheter. Eens onder narcose kan ik haar mond en keel inspecteren.
Of wat daar nog van te inspecteren valt, want heel haar keel is één gezwollen roze oedemateuze massa. Van een vreemd voorwerp geen spoor, buiten wat blaadjes van één of andere plant, maar de slijmvliezen van haar keel zijn zodanig gezwollen datde luchttoevoer volledig wordt afgesloten. Ik probeer een tube in haar luchtpijp in te brengen, volledig op de tast want haar strottenhoofd of luchtpijp zijn niet meer terug te vinden in die roze massa. Uiteindelijk lukt het met een smal tubetje en ligt Zus rustig te ademen op de tafel via het buisje in haar keel dat haar opnieuw lucht verschaft. Even rustig nadenken. Gezien de symptomen (oedeem ter hoogte van de keel) en het zeer acute optreden daarvan gaat het hier duidelijk om een acute lokale allergische reactie (type 1). De oorzaak is vermoedelijk de plant waarvan er blaadjes terug te vinden zijn in haar keel.

De behandeling

Zus krijgt dus een intraveneus infuus en hoge dosissen adrenaline en corticosteroiden toegediend, alsook anti-histaminica. Verder krijgt ze extra zuurstof via de tube in haar luchtpijp en wordt ze onder narcose gehouden. Wanneer een uur later echter nog steeds geen verbetering van de zwelling opgetreden is wordt de situatie ernstiger: ik kan Zus niet blijvend onder narcose houden, maar bij ontwaken zal ze onmiddellijk de tube uithoesten waardoor ze opnieuw in zuurstofnood zal geraken en zal stikken. Baas Alain is echter niet bereid zijn bulletje zomaar op te geven en dus besluiten we over tegaan tot een tracheostomie

Zus en het buisje in haar keel.
Bij een tracheostomie gaan we ter hoogte van de keel een opening maken rechtstreeks in de trachea (luchtpijp) waardoor we een buisje kunnen inbrengen. Het dier gaat dus ademen via deze nieuwe opening in de luchtpijp. Zusje wordt dus op de operatietafel gelegd en voorbereid om te opereren. Hierbij gaan we een incisie maken tussen twee kraakbeenringen van de trachea, we brengen de tube in en we hechten deze vast aan de huid.
Deze tube kan in pricipe gedurende korte tijd aanwezig blijven om een alternatieve luchttoevoer te voorzien. Zus doorstaat alles goed en ontwaakt wonderbaarlijk rustig ademend uit haar narcose. 's Nachts kom ik nog een paar keer controleren maar Zus schijnt geen hinder te ondervinden van het buisje en heeft een betere nachtrust dan ikzelf. Tegen de ochtend staat ze zelfs te kwispelen en te trapelen van ongeduld en drinkt ze zonder hinder of zonder zich te verslikken. Iedere andere hond zou hoesten en kuchen en rochelen, maar neen hoor, Zus niet!
Ze is zelfs zodanig in vorm en uitgelaten dat ik besluit om haar met baasje Anneke mee naar huis te laten gaan, met de nodige ontzwellende medicatie, en op voorwaarde dat ze haar strikt observeren en mij telefonisch op de hoogte houden. Haar keel is jammer genoeg nog steeds niet ontzwollen gezien ze bij het dichthouden van de tubeopening onmiddellijk weer in ademnood geraakt.

Wat is een allergie
Een allergische reactie is een reactie van het afweersysteem op stoffen van buiten het lichaam die normaal niet tot een dergelijke reactie leiden, de zogenaamde 'allergenen'. Vele stoffen kunnen als allergeen fungeren. Veel voorkomende allergenen zijn bepaalde voedingsmiddelen (pinda, ei, noten...), geneesmiddelen, insectengif... De twee belangrijkste allergische reacties zijn:
Type 1 (directe type)
Hierbij ontstaan de klachten snel: enkele minuten tot enkele uren na blootstelling aan het allergeen. Bij een type 1 reactie worden door het lichaam een bepaald soort antistoffen gemaakt: IgE antistoffen. Uitingen van een type 1 allergie zijn bv. urticaria (galbulten) en oedeem (o.a. angio-oedeem: zwelling van het gelaat, hals en keel).

Type 4 (vertraagde type)
Hierbij ontstaan de klachten pas twee tot drie dagen na blootstelling aan het allergeen. Bij deze vorm van allergie hoort de bekende contactallergie.

Het weekend gaat voorbij
Het weekend gaat voorbij en de moraal gaat op en af. Baasje Alain ziet het zitten, baasje Ann laat soms de moed zakken: eten gaat moeilijk, ze verslikt zich af en toe en nog steeds is er geen luchtdoorgang via de keel. De situatie wordt uitzichtloos. Tegen maandag is er een klein lichtpuntje: er lijkt een heel klein beetje passage via de keel en tegen dinsdag weet ik het zeker: Zus kan weer vrij ademen via haar keel! En het werd hoog tijd, ze begint te reageren op de tube en slijmpjes te vormen ter hoogte van haar luchtpijp waardoor ze gaat hoesten en rochelen. Ze wordt opnieuw onder narcose gebracht geïnspecteerd: en ja hoor, volledig normaal uitzicht! Vervolgens gaat Zus voor de tweede keer de operatietafel op, deze keer om het buisje te verwijderen en de opening in de luchtpijp dicht te maken.

Eind goed al goed
Zus moet uiteraard nog een tijdje op medicatie leven, maar daar lijkt ze zich niet al te veel van aan te trekken. Iedereen haalt opgelucht adem, zowel de eigenaars als ik. Zus, die is zich van geen kwaad bewust en wandelt vrolijk buiten alsof ze het best wel naar haar zin heeft gehad dit weekend. Tja, zeg nooit zomaar hond tegen een bullterriër.

tekst en foto's: dierenarts Sandra Boddin