03/239.31.75

Kali kwam op een vrijdagavond mijn spreekkamer binnengewandeld. Het bleek een ontzettend lieve, tienjarige Tibetaanse terriërmeid, maar wat zag ze er uit: opengebeten pootjes, een kale neusrug, overal korsten, schilfers en lopende oogjes.

De eigenaar vertelde me dat de hond al een hele behandeling achter de rug had: medicatie en shampoo tegen schimmel, pilletjes tegen gisten, cortisone-oogdruppeltjes. Toen dit alles niet bleek te helpen, werd er bloed afgenomen en stelde men vast dat haar schildklier te traag werkte. Ook hiervoor werd ze behandeld, maar ook dit haalde niets uit. Ze bleef ontzettend veel jeuk hebben en haar vacht werd steeds slechter.
Na een algemeen klinisch onderzoek namen we staaltjes van huid en haar en bekeken we dit onder de microscoop. We schrokken echt van wat we zagen... overal demodex-mijtjes; we merkten ook veel bacteriën, wat erop xees dat ze ook een fikse huidontsteking had.

Wat zijn de oorzaken van een daling van het schildklierhormoon in het bloed?

• een duidelijk te traag werkende schildklier (hypothyroïdie)
• een onderliggend probleem die de waarden doet zakken (bijvoorbeeld een zware ontsteking of een tumor)

Wat is demodex?
Het is een parasiet die in de huid van elke gezonde hond voorkomt. Als een hond een goede afweer heeft is er geen probleem: het aantal mijten blijft dan beperkt en de hond heeft dan geen symptomen. Als de afweer van een hond echter slechter wordt, kunnen deze parasieten in zo'n mate vermeerderen dat ze problemen geven. De huid wordt dan kaal, schilferig, vaak erg rood en gaat gemakkelijk ontsteken.
Demodicose (de ziekte die veroorzaakt wordt door demodex) is een probleem dat we vooral zien bij jonge honden. Sommige pups worden geboren met een afweerdefect. Deze pups krijgen kale plekjes op kop en voorpootjes door de groei van deze parasiet. Zonder adequate behandeling kan de ganse huid kaal worden en ontsteken.

Af en toe zien we de mijtjes ook opduiken bij een oudere hond. De aanwezigheid van de parasiet wijst er dan op dat de afweer van de hond verminderd is door een onderliggend probleem, bijvoorbeeld door een tumor of een andere ziekte. Soms echter wordt er geen oorzaak gevonden.

Overleggen
Er volgde een lang overleg met de eigenaar. De demodex-mijten en de bacteriën kunnen we behandelen, maar wat was de oorzaak dat het zo uit de hand gelopen was? Was er een onderliggend probleem? Had deze hond een gezwel dat we over het hoofd gezien hadden? Huidkanker misschien, of bloedkanker? Kali werd op de onderzoekstafel opnieuw grondig onderzocht, maar gelukkig w'ees niets op bv>. een tumor. Er werd besloten om opnieuw bloed te prikken (algemeen nazicht) en een afspraak te maken voor huidbiotopen, dit om huidkanker uit te sluiten.
Ook uit het bloedonderzoek en de biotopen kwam niets onrustwekkends. Bovendien bleek er niets mis te zijn met de schildklier van Kali. De eerder waargenomen lagere waarden werden waarschijnlijk veroorzaakt door de zware huidontsteking.

De behandeling
De bacteriën werden behandeld met antibioticatabletjes en de demodex-mijtjes met siroop om over het eten te doen. Ook werd er aangeraden deze hond regelmatig te wassen met een jeukstillende shampoo, in de hoop Kali toch al een beetje van haar jeuk te verlossen.

Controlebezoeken
Het is belangrijk dat we honden met zo'n zware huidaandoeningen regelmatig op controle zien. Ook Kali zagen we een paar maanden lang regelmatig in de kliniek voor een huidcontrole. Elke keer was de jeuk minder, waren er minder schilfertjes en was er meer vacht! De huid van Kali genas mooi en de lach van haar baasje werd steeds breder.
We zijn nu een drietal maanden verder en de medicatie wordt langzaam afgebouwd. We houden haar desalniettemin goed in de gaten: demodicose bij een oudere hond moet altijd met enige voorzichtigheid benaderd worden. Misschien had ze gewoon pech, in het slechtste geval is er wel degelijk iets mis maar is het nog te pril om op te sporen. Hopelijk komt er komende maanden toch geen ziekte of tumor aan het licht....

Wat zijn huidbiotopen?
Hierbij nemen we kleine stukjes huid die we naar het labo opsturen. De hond wordt hiervoor meestal licht verdoofd.

Tekst en foto's: Dr. Lissa Lambrecht, volop bezig met een opleiding 'dermatologie'